“Anyhow, Duke… I’m not talkin’ to you personally, Duke, just killin’ time so I can drink water”

- Elvis, 20 maart 1974
Bonvenstaande uitspraak kennen we allemaal wel van het live-album ‘Recorded Live On Stage In Memphis’. Elvis refereerde hier – op ietwat onconventionele wijze – naar zijn bassist in deze periode, Duke Bardwell. Deze naam zal sommigen van U wellicht niet zoveel zeggen, maar toch speelde Duke tijdens maar liefst 181 concerten bas-gitaar voor Elvis, hieronder de beroemde shows in het Houston Astrodome op 3 maart 1974, de ‘homecoming’ concerten in Memphis, drie series optredens in Las Vegas en 2 series optredens in Lake Tahoe. In maart ’75 was hij ook met Elvis in de studio voor de TODAY sessies: het is dus Duke die je bas hoort spelen op één van Elvis’ beste seventies rockers, ‘T.R.O.U.B.L.E.’ Ook was Duke een keer het middelpunt van een Elvis show met een humoristisch nummer over orgaan-donatie! Dat we desalniettemin niet zoveel van de man af weten heeft volgens mij vooral te maken met zijn bescheiden persoonlijkheid. Hij zegt zelf dat hij het maar heel zelden tegen anderen noemt dat hij met Elvis Presley gewerkt heeft, omdat hij er niet van houdt om op te scheppen. Genoeg reden om eens stil te staan bij Duke, zeker nu we er aan werkt om hem naar België te halen voor onze volgende conventie in oktober.
Een paar maanden geleden kwam ik in contact met Duke Bardwell, die tegenwoordig in Florida woont en in de onroerend goed werkt. Daarbij is hij zanger en lead-gitarist in twee bands. Recentelijk gaf hij een CD uit met eigen materiaal, ANGEL’S HEART. Duke is geboren op 19 augustus 1943, en één van zijn eerste herinneringen aan Elvis is de song ‘Old Shep’, dat destijds veel indruk op hem maakte. Als kind had Duke veel interesse voor muziek, en leerde hij te spelen op o.a. trompet en gitaar. Hij werd in de jaren 60 en begin jaren 70 steeds actiever in de muziek-scene, en deed o.a. sesssie-werk voor José Feliciano. Bij één van die sessies ontmoette hij drummer Ronnie Tutt, en dankzij Ronnie kreeg hij de baan als bassist in Elvis’ band. Nu was het bespelen van de bas-gitaar beslist niet één van Duke’s sterke kanten, maar de kans om met zijn idool te spelen was te mooi om waar te zijn. Uiteindelijk speelde hij bijna 200 concerten samen met Elvis, waarbij hij met name de twee concerten in het Houston Astrodome als het absolute hoogtepunt ziet. Daar Duke nooit opnamen van deze shows gehoord heeft, stuurde ik hem onlangs een mengpaneel opname van de ’afternoon show’ (van de bootleg EVENT NUMBER EIGHT). Bij ontvangst ervan belde hij me meteen op, bedankte me verschillende keren voor het zenden van de CD, en zei dat door de opname allerlei herinneringen naar boven kwamen: „Die show in Houston was echt geweldig... het was zo leuk om het weer te horen. Ik herinner me goed dat Red West zijn balans verloor op de jeep, omdat de nerveuze chaffeur verkeerd schakelde. Die show is de beste show die ik met Elvis gedaan heb, deels omdat Elvis het Joe Guercio Orchestra niet mee kon nemen. Daardoor was het pure rock ‚n’ roll. Overal waren er mensen om ons heen, ruim 44.000 bij iedere show. Die show was één van de prachtigste ervaringen die ik in mijn leven gehad heb”.
Dat Bardwell het zo grappig vond dat Red West van die jeep afviel moet wellicht even verklaard worden. Hij herinnert zich Red als een echte hufter die er nogal van hield om anderen te laten zien hoe sterk hij wel niet was. Zo sloeg hij Duke een keer zonder reden hardhandig tegen de vlakte. Toen Duke daarop zijn mening hierover zei, kon Red dit niet verkroppen en begon daarna systematisch Duke te treiteren en een hetze tegen hem te voeren. Niet verwonderlijk dat Duke nog steeds weinig respect heeft voor de leden van de ‚Memphis Mafia’: „Ik vond het allemaal nogal oppervlakkige personen die alleen maar lol konden hebben als het ten koste van anderen was. Als ze iemand anders in de zeik konden zetten, dan vonden ze dat enorm grappig. Het is echt jammer dat ze Elvis niet hebben kunnen helpen met de problemen die hij in die periode had. Ze waren uitsluitend bezorgd over hun eigen interesses - en niet die van hem. Ik vond het tragisch om dat te moeten constateren“.
Door die voortdurende hetze tegen Duke begon ook Elvis soms kleinerende opmerkingen te maken op het podium, maar toch nam Duke hem dat niet kwalijk. Het was voor hem duidelijk dat Elvis in die periode in slechte gezondheid verkeerde en ook veel aan stress leed. Maar die hetze van Red leidde er uiteindelijk wel toe dat Duke’s basgitaar na de TODAY sessies van vrijwel alle master-banden gewist werd, iets wat in de muziek business echt ongehoord is. De enige master waarop je Bardwell nog kunt horen is ‚T.R.O.U.B.L.E.’, en dat is waarschijnlijk alleen omdat dit nummer met spoed als single uitgebracht moest worden. Omdat Duke nooit outtakes van die sessies gehoord heeft, stuurde ik hem ook een CDR toe met outtakes, van o.a. PLATINUM ; TODAY, TOMORROW & FOREVER en 6363 SUNSET BOULEVARD (waarop je kunt horen dat Elvis naar Duke refereert). En weer reageerde hij meteen: „Na de sessies vertelde Ronnie Tutt me dat hij vond dat ik goed gespeeld had, en nu ik deze outtakes gehoord heb moet ik zeggen dat dit het beste is wat ik van mijn tijd met Elvis heb. Het leek wel of ik door Tutt beter speelde dan ik eigenlijk was. Desalniettemin leek soms wel of ik iets te enthousiast was, en hier en daar de neiging had de downbeat iets te snel te spelen, zoals je op sommige outtakes wel kunt horen. Alles werd live in de studio gedaan, omdat Elvis daar de voorkeur aan gaf. Hij zei dat het zo veel mogelijk als een live show moest zijn. Het was een enorme teleurstelling om te horen dat Felton Jarvis mij van de opnamen gehaald had, en daarom is het voor mij heel bijzonder om deze outtakes te horen“.
 

Maar ondanks bepaalde negatieve gebeurtenissen is er voor Duke ook heel veel positiefs om op terug te kijken. De leukste herinnering is wellicht wel die keer in Lake Tahoe in oktober 1974 waarbij Duke op het podium de show stal: „Dit was bij één van die shows waar Elvis er gewoon niet zoveel zin in had. Hij had Kathy Westmoreland al een nummer laten zingen, maar je kon aan hem zien dat hij nog steeds moe was. Dus Elvis keek naar ons, en toen zei Tutt: ”Laat Bardwell een nummer doen”. Backstage en onderweg zong ik geregeld voor de andere muzikanten, vandaar dat Ronnie dat zei. Voordat ik wist wat er precies gebeurde, was ik al naar het midden van het podium geloodst, en Charlie Hodge gaf me de gitaar van Elvis. Ik had echt geen idee wat ik zou moeten zingen, totdat Donnie Summer van Voice zei dat ik dat ’Hurricane’ nummer moest zingen. Het is een humoristisch nummer van John Prine dat ik vaak zong, en de text is als volgt:
Woke up this morning
Put on my slippers
Walked in the kitchen and died
And oh what a feeling!
When my soul
Went thru the ceiling
And on up into heaven I did ride
When I got there they did say
John, it happened this way
You slipped upon the floor
And hit your head
And all the angels say
Just before you passed away
These were the very last words
That you said:
Please don't bury me
Down in that cold cold ground
No, I'd rather have "em" cut me up
And pass me all around
Throw my brain in a hurricane
And the blind can have my eyes
And the deaf can take both of my ears
If they don't mind the size
Give my stomach to Milwaukee
If they run out of beer
Put my socks in a cedar box
Just get "em" out of here
Venus de Milo can have my arms
Look out! I've got your nose
Sell my heart to the junkman
And give my love to Rose
Give my feet to the footloose
Careless, fancy free
Give my knees to the needy
Don't pull that stuff on me
Hand me down my walking cane
It's a sin to tell a lie
Send my mouth way down south
And kiss my ass goodbye
Al vrij snel begon de hele band mee te spelen. Omdat ze me het nummer al een paar keer hadden horen spelen, was het voor hen geen probleem mij te begeleiden. Tegen de tijd dat ik bij de laatste regel was (’…and kiss my ass goodbye’), lag de hele zaal plat! Ook Elvis stond luid te lachen. En na de show gebeurde er iets wat me heel erg verraste: ik kreeg een complimentje van de Colonel! Hij was altijd nogal afstandelijk, en had nooit enige interesse getoond in mij of in de andere muzikanten. Maar na die show kwam zijn rechterhand Tom Diskin naar mij toe en zei hij: ’De Colonel wilde je laten weten dat dit één van de grappigste dingen is die hij ooit in een Elvis show gezien heeft’. Ik was totaal verbluft!“.
Andere mooie herinneringen zijn voor Bardwell met name de persoonlijke momenten met Elvis. Vaak waren er feestjes in Elvis’ luxe hotel-suite, en bij één ervan bleven Duke en Donnie Summer al laatsten alleen over met Elvis. Urenlang vertelde Elvis ze over zijn diensttijd in Duitsland. Bij het einde van een ander feestje was hij tegen de ochtend samen met Elvis en Linda, en spraken ze diepgaand over religie en spiritualiteit. En dan was er nog die keer na Duke’s spraakmakende solo-nummer in Lake Tahoe, waar Elvis hem na het optreden vroeg om met zijn gitaar langs te komen. Op Elvis’ verzoek zong en speelde Duke zijn eigen nummers, en met name de ballad ’You And I’ maakte veel indruk op Elvis. Keer op keer voeg hij Duke om het nummer nóg een keertje te spelen, en uiteindelijk zei Elvis: ”Ik wil dat nummer opnemen”. Maar door de hebberigheid van de Colonel – deze wilde alle royalties van de publishing – is dat helaas nooit gebeurd, iets waar Duke nog steeds stevig van baalt!
Toen Duke in april 1975 de band verliet, wist hij dat het slecht gesteld stond met de gezondheid van Elvis, maar toch kwam diens dood ruim twee jaar later als een schok: ”Toen ik die dag thuiskwam, vertelde mijn vrouw me het verschrikkelijke nieuws. Ik wist dat het niet zo goed ging met hem, maar toch kwam zijn dood als een enorme klap. Ik kon het gewoon niet bevatten dat die man kon sterven. Ik trok mijn shorts aan en ging rennen. Ik rende als een bezetene, maar het was onmogelijk om het verdriet in me te houden. Uiteindelijk viel op mijn knieën, en heb ik gehuild als een baby. Het is een dag die ik nooit zal vergeten“.